www.transnationals.eu

Finland again,

maar het was haast midzomer nu en ik was ditmaal reeds een weinig vertrouwd met de mensen die ik er zou ontmoeten,

De extra tijd die we voor onszelf(zeven Belgen) hadden genomen verbleven we in Helsinki waar me o.a. het Kiasma museum bezochten. Er liep de hedendaagse tentoonstelling Conmmon things  a part of the Swedish Finnish Cultural Foundation's 50 th Anniversary project.
welk perfect paste in ons project Rethink Nations

De hoofdstad, Helsinki, lag er verrassend rustig bij alsof de meeste van haar inwoners op verlof vertrokken waren naar het platte land...

Common things, ja, die hadden we ondertussen al een beetje opgebouwd met mensen uit Berlijn en Sforssa.
3 groepen uit 3landen met individuën  uit Turkije,  Polen, Estland, Japan, Nigeria, Duitsland, Finland, België
samen praten, discuteren, dingen gaan bekijken, logeren, dingen creëren, eten, samen zijn...

Hoe zou het nu zijn?

Sforssa again,

Wat een ontvangst weer....

Ten huize Perrti en Mari was het zalig toeven...
lekkere hapjes en drankjes, prachtige beeldentuin, hartelijke gesprekken, lachen en gieren, serieus zijn,
een beetje thuiskomen

Met ons allen bezochten we een stenen monument van Niilo in een nabij gelegen bos
Het was geïnspireerd op de levensboom van de indianen.
Niïlo bracht er de groet naar alle windstreken.

Van hieruit ging het gezelschap uit elkaar;
Leena, Karel, Herwig en ikzelf gingen verder met de auto naar Niïlo's buitenverblijf 
Het was gelegen aan een plaatselijk meer en we vertelden er onze eigen levensverhalen tot laat in de avond, of was het al ochtend ondertussen?
Raar maar het wordt hier rond deze tijd van het jaar nooit donker, echt een magisch realistisch sfeertje.

In sforssa, in het volkskunde museum, zouden we allen samen een tentoonstelling ''Retime it'' in elkaar steken  zij aan zij met
de levensverhalen van de ouderen uit Tyykihovi.
Ik had het genoegen dit tehuis in februari 2009 al eens bezocht te hebben en zoals later wou blijken zou ook dit tweede bezoek aan dit tehuis
het hoogtepunt worden van mijn reis. De hele opzet rond verzorging, ruimte en rust  samen met de levensverhalen (prachtig gebundeld en verzameld door Tanya) benaderden voor mij haast naadloos de thematiek rond Rethink it. Dit was een tehuis vol met waardige geschiedenis en de harmonie die er heerste beviel me zeer
(later hield  hier natuurlijk ook Martin zijn rede die veel van ons erg zou bevallen en misschien speelde hier ook het overlijden van mijn moeder tussen deze twee bezoeken door)

Andere hoogtepunten waren de vernieuwde persoonlijke contacten.

Ik was erg blij Anna(in wiens familie ik logeerde in Berlijn) terug te ontmoetten en hierdoor gelegenheid kreeg Günül en Dagmar beter te leren kennen.
Ook met Vivian en Tanya had ik  deze keer diepere aangename gesprekken alsook met Leena en Ollie.

Het besef dat ik er ter plaatse een nieuw beeld kon maken gaf me een dosis extra (gezonde) stress.

Mijn personal clock zat veilig opgeborgen in mijn bagage. Ik was er klaar voor.

Wat me net als de eerste keer in sforssa opviel was enerzijds de relaxte sfeer die hier in de lucht hing en anderzijds die grote
bedrijvigheid om het ieder naar zijn zin te laten hebben.

Neen, er zijn echt wel slechtere plaatsen denkbaar dan dit Sforssa!!!
Hier spreekt het hart bij het verstand en heeft de natuur ruimte.

Met zijn allen wandelend naar het marktplein onder deskundige begeleiding van Perrti;
Het weer was zalig en we waren benieuwd naar de lopende tentoonstelling van gezamenlijk werk van Karel en Vivian.
De tentoonstelling was schitterend en de leegstaande kiosk had een nieuwe bestemming gekregen.
Het was een kleurrijke markt waar Alexander zoon van Reika en Thomas met maturiteit onder wisselend publiek knap viool speelde.
Hij zou me later samen met Tanya s zoon. nog eens aangenaam verrassen met hun uitleg omtrent hun beider klok van Retime it

Zij aan zij met de  levensverhalen van Tyykihovi werden al onze klokken in het plaatselijk heemkundig museum tentoongesteld.
zij aan zij kwamen we van elkaar weer iets meer te weten tijdens de voorstelling ervan.
Mijn houten beeld plaatste ik bij het levensverhaal van Hannu, een mooie Finse man wiens levensverhaal ik persoonlijk aanhoorde in 2009.
en die me sterk deed denken aan een nonkel van me. 
Tot mijn aangename verrassing was Hannu er op het afscheidsfeest (een vervroegd midzomer feest) ook bij.

Ik geloof dat dit Midzomer afscheidsfeestje het typisch Finse helemaal naar boven liet komen ondanks het spijtige voorval met de sauna.
De muziek, zang en dans ....
zelfs de typische Finse midzomergeesten waren er present!!!!

Het was een diep bij blijvende afsluiter van een heel intense kennismaking gedurende anderhalf jaar.

Een beetje zoals een Triologie waarvan je de eerste twee delen met ontzettend veel plezier gelezen hebt
maar waarvan het derde deel nog gedrukt moet worden.

Graag wil ik hiermede nog Elisa Sophia en Herwig erg veel  danken voor de prachtige organisatie van heel dit gebeuren
en hartelijk dag zeggen aan Peter, Seija, Païva, Peter Bickhardt, en al die anderen die ik bij naam vergat.

tjen